covenantbkk

                      คนเกลียดการเปลี่ยนแปลง หรืออย่างน้อยฉันก็ได้ยินมาอย่างนั้น แต่การเปลี่ยนแปลงที่เรามักจะต่อต้าน คือประเภทที่เราคิดว่า
จะทำให้สถานการณ์แย่ลงแทนที่จะดีขึ้น เรากระตือรือร้นที่จะเปลี่ยนงาน หากได้ค่าตอบแทนและตำแหน่งสูงขึ้น       เรายินดีย้ายไปอยู่บ้าน
หลังใหญ่กว่าในละแวกที่ดีกว่า ดังนั้นเราจึงไม่ได้เกลียดการเปลี่ยนแปลง แต่เกลียดการเปลี่ยนแปลงที่ต้องสูญเสีย บางครั้งทางด้านร่างกาย
บางครั้งทางด้านอารมณ์หรือจิตใจ

                การเปลี่ยนแปลงเป็นสิ่งที่จำเป็นและหลีกเลี่ยงไม่ได้ หากทุกสิ่งคงสภาพอยู่เช่นเดิม ก็ไม่มีใครเติบโตขึ้น  แต่เรามีผู้เลี้ยงที่นำเรา
ผ่านการเปลี่ยนแปลง และนำเราไปยังที่ที่ดีกว่า การไปถึงที่นั่นอาจยากลำบาก      เช่นที่ชาวอิสราเอลเดินทางสู่ดินแดนแห่งพันธสัญญา
พวกเขาบ่นเมื่อสถานการณ์แย่ลง แทนที่จะดีขึ้น

                แต่เรามีแบบอย่างของพระเยซู จากที่ทรงเป็นผู้นำคนมากมาย เพียงไม่ถึงสัปดาห์ พระองค์กลับถูกทอดทิ้งโดยคนทั้งปวง ระหว่าง
วันอาทิตย์ใบปาล์มถึงศุกร์ประเสริฐ ผู้เลี้ยงแกะที่ดีได้กลายมาเป็นลูกแกะปัสกา เพราะพระคริสต์ทรงเต็มพระทัยที่จะทนทุกข์ พระเจ้าจึงทรง
ยกพระองค์ขึ้นสู่ที่สูงสุด

     ไม่ใช่การเปลี่ยนแปลงทุกครั้งจะน่ายินดี แต่เมื่อเรามีผู้ที่ทรงรักเรา กำลังนำเราไปยังสถานที่ที่ดีกว่า เราก็ไม่จำเป็นต้องกลัว

ฉันไม่รู้แต่พระเจ้าทรงทราบหมด
อนาคตข้างหน้านั้นเป็นแบบไหน
ด้วยเหตุนี้ฉันจึงได้ไว้วางใจ
และมอบให้พระองค์ทรงนำชีวี

            ความเชื่อในพระคริสต์จะป้องกันเราไว้อย่างมั่นคง  ท่ามกลางทะเลคะนองแห่งการเปลี่ยนแปลง


ที่มา : มานาประจำวัน 01/04/2012

          หนทางราบเรียบและเรากำลังเคลื่อนที่ไปเรื่อยๆ ตามทางไปสู่บ้านพ่อของเจย์ในเซาธ์คาโรไลนา ตอนที่เราขับผ่านหุบเขา
ในรัฐเทนเนสซี ฉันเริ่มสังเกตเห็นป้ายทางเบี่ยง แต่เจย์ก็ยังขับต่อไป ฉันเลยเดาเอาว่าป้ายเหล่านั้น คงไม่เกี่ยวกับเรา เมื่อเราไป
เกือบถึงเขตนอร์ธรัฐคาโรไลนา  เราก็ไปเจอกับป้ายที่บอกว่าทางหลวงข้างหน้าถูกปิดเนื่องจากมีหินถล่ม      เราจึงต้องกลับรถ
เจย์แปลกใจมาก เขาอยากรู้ว่า “ทำไมไม่มีป้ายเตือนเลย?”   ฉันตอบว่า   “มีเยอะแยะเลยนะ คุณไม่เห็นหรือ ?”    เขาตอบว่า
“ไม่เห็นแล้วทำไมคุณถึงไม่บอกผมล่ะ?” ฉันเลยตอบว่า “ก็ฉันคิดว่าคุณเห็นแล้ว” ปัจจุบันเรื่องนี้ กลายเป็นเรื่องตลกที่เรามัก
เล่าให้เพื่อนๆ ฟัง

          ตลอดประวัติศาสตร์ พระเจ้าได้ประทาน “ป้าย” มากมายเพื่อบอกวิธีการใช้ชีวิต แต่มนุษย์ก็ยังทำตามทางของตัวเอง
เมื่อในที่สุด พระองค์ทรงประทานพระบุตรของพระองค์เป็นหมายสำคัญ (ลก.11:30)
 
          พวกผู้นำศาสนากลับไม่ใส่ใจคำเตือนของพระองค์ พวกเขาคิดว่าชีวิตของพวกเขาดีอยู่แล้ว พวกเขาเป็นที่รู้จักและได้รับ
การเคารพนับถือ  พวกเขาเกลียดการถูกชี้ว่าพวกเขาผิด
 
          เราก็อาจเป็นเช่นนั้นได้ เมื่อชีวิตปกติดี เรามีแนวโน้มจะละเลยคำเตือนว่า เราต้องหันกลับและเปลี่ยนวิถีบาปของเรา
สิ่งสำคัญคือเราต้องจำไว้ว่าเราอาจทำผิดได้ แม้ชีวิตจะปกติดี

พระเจ้าเตือนเพื่อป้องกันเราพลาดพลั้ง เพื่อยับยั้งเรามิให้กระทำผิด หากเราเผลอทำไปไม่ทันคิด จงสารภาพด้วยจิตสำนึกตน

                                                        พระเจ้าส่งคำเตือนมาเพื่อปกป้องเรา ไม่ใช่เพื่อลงโทษ

ที่มา : มานาประจำวัน  12/04/2011

                วันหนึ่งในฤดูร้อนเมื่อหลายปีก่อนที่ตอนใต้ของรัฐฟลอริดา เด็กผู้ชายตัวน้อยๆ คนหนึ่งตัดสินใจที่จะไปว่ายน้ำเล่นใน
ธารน้ำหลังบ้าน ด้วยความรีบร้อนที่อยากจะกระโดดลงเล่นน้ำเย็นๆ จึงวิ่งออกทางประตูหลังบ้านโดยถอดเสื้อและรองเท้า
ทิ้งไว้ตรงประตูนั่นเอง เขาพุ่งตัวลงน้ำทันทีโดยไม่รู้ตัวว่าในขณะที่กำลังว่ายออกไปกลางลำน้ำนั้น จระเข้ใหญ่ตัวหนึ่งก็กำลัง
ว่ายตรงมา

                คุณแม่ที่อยู่ในบ้านกำลังมองผ่านหน้าต่างออกไปข้างนอกและเห็นการเผชิญหน้าที่กำลังจะเกิดขึ้นในไม่ช้านี้ ด้วยความกลัว
สุดขีด เธอจึงวิ่งออกไปจนถึงริมน้ำพลางร้องตะโกนบอกลูกชายด้วยเสียงอันดังเท่าที่เธอสามารถทำได้ เมื่อได้ยินเสียงตะโกนของคุณแม่
เด็กชายตัวน้อยก็ตกใจและหันหลังกลับว่ายไปหาคุณแม่ทันที ทว่ามันสายเกินไปเสียแล้ว ทันทีที่มาถึงตัวคุณแม่ จระเข้ก็มาถึงตัวพอดี      
เธอคว้าแขนลูกชายไว้  ในขณะที่จระเข้งับเข้าที่ขา ตรงนั้นเองที่เกิดการชักกะเย่ออย่างรุนแรงระหว่างผู้เป็นแม่กับจระเข้ตัวนั้น แต่จระเข้
ย่อมมีแรงมากกว่า ส่วนผู้เป็นแม่ก็รักลูกเกินกว่าที่จะปล่อยมือ ชาวนาคนหนึ่งบังเอิญผ่านมาและได้ยินเสียงกรีดร้องของเธอจึงรีบวิ่งลง
จากรถไถและยกปืนเล็งไปที่จระเข้และยิงทันที

                เด็กน้อยคนนั้นฟื้นตัวอย่างรวดเร็วในขณะที่รักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาลนานหลายสัปดาห์ และเขาก็รอดตาย ขาทั้งสองข้าง
ของเขามีแผลเป็นใหญ่และลึกมาก และที่แขนทั้งสองข้างก็มีรอยข่วนลึกจากการโดนจิกจากเล็บของคุณแม่ที่พยายามยื้อลูกชายที่เธอรัก
สุดชีวิตไว้เต็มกำลัง ผู้สื่อข่าวหนังสือพิมพ์ที่ไปสัมภาษณ์เด็กชายคนนั้นก็ขอดูรอยแผลของเขา เด็กชายคนนั้นก็ดึงขากางเกงขึ้น และเขา
ก็พูดกับผู้สื่อข่าวอย่างภาคภูมิใจอย่างยิ่งว่า
                   “แต่ดูที่แขนของผมสิฮะ ผมมีแผลเป็นขนาดใหญ่ที่แขนด้วยนะฮะ แผลนี่น่ะเกิดขึ้นเพราะคุณแม่ของผมจับผมไว้ไม่ยอมปล่อย”

                ท่านและข้าพเจ้าก็มีแผลเป็นเหมือนอย่างที่เด็กชายตัวน้อยมีบนแขนทั้งสองข้างเช่นกัน แต่มิใช่รอยแผลจากจระเข้หรือการถูก
จู่โจมอย่างอื่น ทว่า...เป็นแผลเป็นแห่งอดีตที่แสนเจ็บปวด          บางแห่งเกิดขึ้นจากการไม่ไตร่ตรองให้รอบคอบก่อนที่จะลงมือทำบางสิ่ง
บางอย่าง และผลของมันก็ทำให้เราเสียใจและเจ็บปวดอยู่ในทุกวันนี้ แต่พี่น้องที่รักในพระคริสต์    บาดแผลบางแห่งเกิดขึ้นเพราะ
พระเจ้าทรงรักเราเกินกว่าที่จะยอมปล่อย  พระหัตถ์ของพระองค์ที่ทรงรั้งเราไว้มิให้ถลำลึกลงไปสู่ห้วงแห่งบาป ในระหว่างที่
กำลังปล้ำสู้อยู่นั้น พระองค์ทรงจับแขนของเราไว้แน่น  พระคัมภีร์สอนว่าพระเจ้าทรงรักเราทั้งหลาย หากท่านมีพระคริสต์ในชีวิต
ของท่าน ท่านก็กลายเป็นบุตรของพระเจ้า พระองค์ทรงต้องการที่จะปกป้องรักษาท่านและทรงจัดเตรียมสิ่งที่เป็นความจำเป็นของท่าน
ในทุกเรื่อง แต่บางครั้งเราก็เดินพลัดหลงเข้าไปสู่เส้นทางชีวิตที่เป็นอันตรายอย่างยิ่งด้วยความโง่เขลาเบาปัญญา   หลุมพรางชีวิตนั้น
เต็มไปด้วยภยันตรายใหญ่หลวง      และเราก็ลืมไปว่าศัตรูตัวร้ายกำลังคอยท่าอยู่ที่จะจู่โจมเราทุกขณะ         ตรงนั้นเองที่สงครามฝ่าย
จิตวิญญาณเริ่มต้นขึ้น และหากคุณมีแผลเป็นแห่งรักบนแขนของคุณ จงขอบพระคุณเถิด พระองค์ทรงไม่    และจะทรงไม่ปล่อยคุณให้
ตกลงไปในหลุมที่ศัตรู (ซาตาน) ขุดล่อไว้อย่างเด็ดขาด

                ท่านลองสำรวจตัวเองดูสิว่าท่านมีแผลเป็นแห่งรักบ้างไหม ถ้าท่านสัตย์ซื่อกับตัวเอง ท่านจะเห็นว่ามีแผลเป็นปรากฏอยู่
อย่างแน่นอน แผลเป็นเหล่านั้นไม่หายแต่จะจางลงตามกาลเวลา มันจะเป็นเครื่องเตือนใจเราว่าในอดีตนั้นเราก้าวพลาดไปตรงไหนบ้าง
แต่ด้วยพระคุณความรักขององค์พระผู้เป็นเจ้า เราได้รับการช่วยกู้และได้รับการฟื้นฟูให้กลับคืนสู่สภาพเดิม         เรากำลังดำเนินไปกับ
พระองค์ ดำเนินตามรอยพระบาทของพระองค์ และดำเนินในน้ำพระทัยของพระองค์ ขอให้เหลือบมองแผลเป็นเหล่านั้นสักแวบหนึ่งและ
รับรู้ว่าแผลเหล่านั้นเกิดขึ้นจากความรักที่ไม่มีเงื่อนไขของพระเจ้า ข่าวประเสริฐเรื่องการไถ่บาปบนกางเขนของพระคริสต์เป็นข่าวประเสริฐ
ที่ประกาศเรื่องความหวัง แต่มันก็เป็นข่าวประเสริฐที่ประกาศเรื่องรอยแผลแห่งรักด้วยเช่นกัน   รอยแผลที่เป็นพยานหลักฐานแห่งการ
พลีพระชนม์บนกางเขนของพระเยซูเพื่อไถ่บาปคนทั้งโลก เมื่อคริสเตียนมองดูรอยแผลที่ปรากฏบนมือ เท้า สีข้าง และหน้าผากของพระองค์
เราต้องมองเห็นสิ่งที่อยู่ลึกกว่าภาพที่ปรากฏต่อหน้า ในรอยแผลเหล่านั้นคือความรักขององค์พระผู้เป็นเจ้า

                ทุกครั้งที่เราเห็นแผลเป็นที่แขนของเราให้มองเห็นความรักขององค์พระผู้เป็นเจ้าด้วย ความรักของพระองค์ยิ่งใหญ่เกินกว่า
ที่จะเข้าใจได้ด้วยความรู้ของมนุษย์ ความรักนั้นไม่มีสิ่งใดเคลือบแฝง เป็นความรักที่บริสุทธิ์และเป็นพระคุณล้ำเลิศ    ทุกครั้งที่ต้องเผชิญ
กับการทดลองที่น่าลิ้มลองและแทบจะอดใจไว้ไม่อยู่   ขอให้ทูลขอการเสริมกำลังจากองค์พระผู้เป็นเจ้าและผ่านพ้นการทดลอง
นั้นไปให้ได้ อย่าให้แขนของเราเต็มไปด้วยแผลจนไม่น่าดู แต่จงใช้เวลาที่เหลืออยู่นี้ติดสนิทกับพระองค์ เชื่อฟังพระองค์ และยอมรับ
และทำตามน้ำพระทัยของพระองค์                    ข้าพเจ้าหวังว่าในเวลาที่เราทั้งหลายกลับบ้านถาวรของเราเพื่อไปเฝ้าพระบิดานั้น
แขนทั้งสองข้างของเราจะมีแผลเป็นเหลืออยู่น้อยที่สุด


ที่มา : http://koohasanehblog.blogspot.com/2008/10/blog-post_6405.html   โดย สิธยา คูหาเสน่ห์

                               อริสโตเติล นักปรัชญาโบราณกล่าวไว้ว่า “ธรรมชาติชิงชังความว่างเปล่า” เขาสรุปจากการสังเกตว่า ธรรมชาติต้องการให้
                พื้นที่ทุกอณูถูกเติมเต็มด้วยบางสิ่งบางอย่าง แม้ว่าสิ่งนั้นจะเป็นอากาศที่ไร้สีสัน และกลิ่นก็ตาม

ชีวิตฝ่ายวิญญาณของเราก็เช่นกัน เมื่อพระวิญญาณบริสุทธิ์เริ่มกล่าวโทษเราถึงความบาป       ความคิดเรื่องการปรับปรุง
ตนเองก็เข้ามาในความคิดของเราทันที เราพยายามอย่างดีที่สุดเพื่อต่อสู้กับนิสัยแย่ๆ  แต่ยิ่งเราพยายามกำจัดความคิด    ทัศนคติ
และความปรารถนาที่ไม่บริสุทธิ์มากเท่าไร ก็ต้องพบกับความล้มเหลวมากเท่านั้น  เพราะการกำจัดสิ่งใดออกไป     จะเกิดพื้นที่ว่าง
ในจิตวิญญาณขึ้น     เมื่อใดก็ตามที่เรากำจัดความชั่วร้ายอย่างหนึ่งออกไป ความชั่วร้ายแบบใหม่ก็จะรีบเข้ามาแทนที่      จนในที่สุด
เรากลับแย่หรือเลวร้ายลงยิ่งกว่าตอนที่เราเริ่มต้น

เรื่องนี้ช่วยให้เราเข้าใจว่าสิ่งที่เปาโลกล่าวแก่ชาวเอเฟซัสเป็นเรื่องสำคัญ เมื่อท่านอธิษฐานทูลขอให้พระคริสต์สถิตในใจ
ของพวกเขาทางความเชื่อ เพื่อพวกเขาจะได้
               “ซาบซึ้งในความรักของพระคริสต์… เพื่อ [พวกเขา] จะได้รับความไพบูลย์ของพระเจ้าอย่างเต็มเปี่ยม” (เอเฟซัส 3:19)

การแก้ปัญหาความบาปในชีวิตอย่างยั่งยืนมีเพียงทางเดียว คือให้ความรักของพระเยซูแทนที่ความว่างเปล่า  ยิ่งเราเต็ม
ด้วยความรักของพระองค์มากเท่าไหร่ เราก็ยิ่งมีที่ว่างสำหรับสิ่งชั่วร้ายน้อยลงเท่านั้น

                      ขอขอบพระคุณ พระทรงการุณ ให้พระวิญญาณ
                      เติมเราให้เต็ม ด้วยรักแสนหวาน พลังประทาน จากพระองค์มา
                      ขอเปลี่ยนแปลงให้ เราได้เข้าใกล้ อย่างพระฉายา
                      เป็นเหมือนพระองค์ ทุกวันเวลา ชีวิตมีค่า ทุกวินาที

                            เราไม่จำเป็นต้องจัดบ้านก่อนพระเยซูเสด็จมา พระองค์จะทรงจัดการให้ หลังจากเราให้พระองค์เข้ามา

ที่มา : มานาประจำวัน  21/01/2011